Dear Dorian Gray

απομυθοποίηση τώρα

2010-10-23T12:20:00.003+03:00

Απομυθοποίηση τώρα. Δεν χωράν πια δικαιολογίες Νέα υόρκη, θεσσαλονίκη, λονδίνο, ναύπλιο, στα ρχίδια σου. τι ίδιο πράμα είναι. το φρούτο έπεσε απο το δέντρο. πυροβολισμός στο πρόσωπο. αν είσαι κάποιος έχεις τα πάντα για να ΕΙΣΑΙ. δν υπάρχουν δικαιολογίες το μαθαίνεις πολύ γρήγορα. στην εποχή μας δεν φταίει κανείς παρά μόνο εσύ. και αυτό είναι σωστό γαμώ την πουτάνα. δν χωρούν πια δικαιολογίες έχεις τα πάντα για να γίνεις αυτό που είσαι. αν δεν ΕΙΣΑΙ δεν θα γίνεις ποτέ. και θα πρέπει να το παραδεχτείς. ο ανίκανος θα πρέπει να το παραδεχτεί. και φαντάσου πως όλα γίνονται χωρίς καλώδια. και συ ακόμα κλαις γιατι είσαι αδικημένος. βρε άντε και γαμήσου.

Kάπου στα 1992

2010-07-23T13:57:00.000+03:00

Kάπου στα 1992...

''Oκτώ χρόνια πριν το τέλος του 20ου αιώνα, δεν θάθελα να επιβαρύνω την ήδη υπάρχουσα σύγχυση με την προσωπική μου θολή μαρτυρία. Eπισημαίνω όμως τον απόλυτο θρίαμβο του κρατικού φασισμού, την οριστική εγκατάσταση του "στερεότυπου" και των μεταλλαγμένων και τέλος την επιτυχή μεταμόσχευση του τηλεοπτικού κοντρόλ-σύστεμ στον κοινωνικό κορμό. Πάγος σιωπή, σπασμένες επικοινωνίες, "Πρωινή Περίπολος" και οι τελευταίοι κολασμένοι στα υπόγεια... Kι αν αυτά ηχούνε λίγο δυσνόητα ή και κοινότυπα, σημειώστε τότε οτι, έχω την αμυδρή εντύπωση πως πάμε όλοι κατά διαόλου και πως η Pίτα Xαίηγουωρθ αποκλείεται να έρθει στο ραντεβού μας.''

Νίκος Νικολαΐδης

3 νεκροί στην Marfin

2010-05-06T15:23:00.002+03:00

Και ξαφνικά η ζωή μας έγινε πολύτιμη. Ένα, δύο θάνατοι και μια μικρή αναταραχή αρκούν να γεμίσουν με νόημα την ζωή μας. Πόσο λίγοι είμαστε ρε γαμώτο.

Τι είναι αγάπη;

2010-02-17T21:13:00.004+02:00

Όλα τα θεωρούμε δεδομένα. Μιλάμε με τόση άνεση για πράματα μεγάλα και σπουδαία. Πόσο γελοίοι είμαστε...
Άνδρας κοντά στα 60, παντρεμένος με 2 παιδιά. 4 εγγόνια. Ετοιμάζεται να βγει στην σύνταξη. Καλή δουλειά, σίγουρο εισόδημα. Άνθρωπος με σταδιοδρομία. Λίγα προβλήματα υγείας μα τα συνηθισμένα για την ηλικία, όχι τίποτα το σοβαρό. Όλα καλά και όλα ωραία.
Μπαίνει μέσα στο γραφείο. Κάθεται. Χαμογελά κάπως αμήχανα μα γρήγορα σοβαρεύει. Και λέει το εξής: "Έχω ένα ερώτημα εδώ και πολλά χρόνια. Άνοιξα λεξικό αλλά δεν πήρα απάντηση. Θέλω κάποιος να μου πει τι είναι η αγάπη". Έπειτα κλαίει με λυγμούς.
Σιωπή. 10 λεπτά σιωπής. Άναψα ένα τσιγάρο, το κάπνιζα και ήθελα να μην τελείωσει ποτέ. Μα τέλειωσε και είπα: "Δυστυχώς δεν έχω απάντηση στο ερώτημά σας".

Αφίσα δρόμου

2010-02-08T15:32:00.001+02:00

Κείμενο απο αναρτημένη αφίσα δρόμου :

καταλάβετε σχολές, σαμποτάρετε τα ακυρωτικά μηχανήματα, μπείτε σε άδεια σπίτια, πάρτε τηλέφωνο για βόμβα, ανάψτε τσιγάρο στο μετρό, γιουχάρετε τον κάθε ένστολο, παίξτε ποδόσφαιρο σε λεωφόρους, ερωτευτείτε, σπάστε βιτρίνες, απειλείστε (sic), απελευθερώστε κατσαρίδες σε δημόσια κτήρια, κάντε φάρσες, πετάξτε μπογιές
–καλές γιορτές–
απαλλοτριώστε σούπερ μάρκετ, ξεφουσκώστε λάστιχα περιπολικών, βάλτε τις φωνές, αφήστε απλήρωτους λογαριασμούς, γρατσουνίστε πολυτελή τζιπ, ρίξτε ζάχαρη στα μηχανήματα δημοσίων έργων, γράψτε με σπρέυ, κωλυσιεργήστε στη δουλειά σας, παρακωλύστε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, φτύνετε στο πάτωμα σε εφορίες, αρνηθείτε να σερβίρετε μπάτσους, διαδώστε φήμες, ταλαιπωρήστε δημοσίους υπαλλήλους, στείλτε google bombs, βουλώστε δημόσιες τουαλέττες, μιλήστε με αγνώστους, αχρηστέψτε ΑΤΜ

(χωρίς σχόλιο)

0

2009-12-21T15:28:00.003+02:00

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε κάτι το απάνθρωπο. όλα έχουν κάτι το απάνθρωπο. Τα δέντρα, οι λόφοι, τα ποτάμια, μια πέτρα. Πίνω καφέ και κοιτώ έξω απο την τζαμαρία τους άλλους να περπατάνε με σακούλες στο χέρι. Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ζουν. Κατακόρυφη πτώση της εικόνας μας, ναυτία, απανθρωπιά. Μιλώ με έναν φίλο και ξαφνικά με διαπερνά μια σκέψη: για ποιο λόγο μιλάμε; Και ψάχνω να βρω το νόημα, ψάχνω να βρω τους κανόνες και τη συνοχή μα όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ. Παντού βασιλεύει το παράλογο. Και βρίσκομαι σε μια γωνιά απεγνωσμένος ξένος, νιώθοντας τρελός που σκέφτομαι λογικά.

Αύγουστος στην Κρήτη

2009-08-26T00:24:00.002+03:00

Ήταν 02:οο τα ξημερώματα και ανεβαίναμε τον Ψηλορείτη. Δεν ξέραμε που ακριβώς πηγαίναμε. Η πληροφορία ήταν ότι σε ένα μικρό χωριουδάκι παίζει ένα πανηγύρι που πρέπει οπωσδήποτε να ζήσουμε. Πληροφορία για λίγους, εκλεκτούς και τυχερούς. Δεν έπρεπε να το χάσουμε και έτσι βρισκόμασταν μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα σε δρόμους που ούτε ο Ντέιβιντ Λιντς δεν φαντάζεται.
Και ανεβαίναμε, ανεβαίναμε, ανεβαίναμε. Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι στρωμένος με αγκάθια.
Φτάσαμε σε ένα χωριό 100 κατοίκων. Πήγαμε στο καφενείο του χωριού και απο εκείνη τη στιγμή και έπειτα οτι έγινε θα μείνει μέσα μας για πάντα χαραγμένο.
Πήγαμε για ένα βράδυ και μείναμε 3 ολόκληρες μέρες. Αριστούργημα
Τρώγαμε, πίναμε, χορεύαμε, γελούσαμε για 3 ολόκληρες μέρες που αποδείχτηκαν λίγες.
Κάναμε παρέα με τους καλύτερους παλιούς. Χορέψαμε για τους καλύτερους παλιούς και αυτοί μας κάναν την τιμή να μας αφήσουν να τους βλέπουμε και να τους ακούμε.
Η ομορφότερη κόρη του χωριού χόρεψε μπροστά μας ενώ την χτυπούσαν παλαμάκια 10 λεβέντες άνδρες. Και εμείς την κοιτάζαμε αποσβολωμένοι. Αρχαία τελετουργία. Μυστικιστική τελετή.
Η λύρα έδινε το πρόσταγμα της Διονυσιακής τελετής στην οποία λάβαμε μέρος. Ο μύστης ήταν ο καλύτερος παλιός.
Του χρόνου και πάλι εκεί. Δεν μπορώ να πω που. Είμαι απο τους λίγους, τους εκλεκτούς, τους τυχερούς. Είμαι ο 105 του χωριού.

Ιούλης στην Σαλόνικα

2009-07-02T14:23:00.003+03:00

Μπήκε ο Ιούλης και νιώθω πως η πόλη δεν το έχει καταλάβει. Λίγο οι βροχές, λίγο οι ενοχές, λίγο οι χιλιάδες παπαριές που μας έχουν κατακλύσει εδώ και ένα μήνα περίπου, δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε τον πιο ζεστό μήνα του χρόνου.
Η Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι είναι άσχημη πόλη. Μποτιλιαρισμένοι δρόμοι, φασαρία, ίδιες πάντα φραπεδοκαταστάσεις, ψευτομπουζούκοδιασκεδάσεις, βιαστικές εκδρομές στην βιασμένη Χαλκιδική, γκόμενες με ύφος πασαρέλας, τύποι που μιμούνται, τύποι που δεν θυμούνται, τύποι που πολυγαμιούνται. Αυτά.
-----
Μα εγώ βρήκα μια απόδραση σε αυτή τη πόλη που κάποτε ήταν ωραία. Ξυπνώ μεσημέρι και απλά περιμένω τα μεσάνυχτα. Και κάπου εκεί γύρω στις 12, ντύνομαι με οτι πιο πρόχειρο βρω μπροστά μου και την κάνω για εξερευνήσεις Εξερευνώ μυστικά σοκάκια, δρόμους που δεν περπάτησα ποτέ, βιτρίνες μικρών μαγαζιών καταχωμένα σε στενά που δεν υπάρχουνε στους χάρτες. Τριγυρνώ με μια πλαστική μπύρα στο χέρι και μεθώ από τα φώτα της ερημικής Θεσσαλονίκης
Προς έκπληξή μου, συναντώ κάθε βράδυ τις ίδιες πάνω κάτω φάτσες. Είναι και αυτοί εξερευνητές. Έχουμε το ίδιο μυστικό και μοιραζόμαστε τους ίδιους δρόμους. Κοιταζόμαστε μα δεν μιλιόμαστε. Το βλέμμα μας όμως είναι συγκαταβατικό και πλήρως επικοινωνιακό, είναι σαν να λέμε μεταξύ μας: είμαστε οι λίγοι, οι εκλεκτοί κι οι τυχεροί, για αυτό μην μαρτυρήσεις το μυστικό μας. Μη, γιατί οι δρόμοι θα γεμίσουν με μάζες, με όχλο, με γκόμενες με ύφος πασαρέλας, με τύπους που μιμούνται, με τύπους που δεν θυμούνται, με τύπους που πολυγαμιούνται.
Αυτά.

Κάπου στον 20ο αιώνα

2009-05-16T00:31:00.007+03:00

Ο Νίτσε αγαπούσε την μουσική αλλά στα χρόνια του δεν είχε ανακαλυφθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Είχε κάποιες κοντρίτσες με τον Βάγκνερ και υποψιάζομαι οτι τις είχε επειδή δεν είχε ανακαλυφθεί η ηλεκτρική κιθάρα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Φρόυντ αγαπούσε τον Νίτσε, αλλά στα χρόνια του δεν είχε ανακαλυφθεί το glam rock. Είχε κάποιες κοντρίτσες με τον Γιούνκ και υποψιάζομαι οτι τις είχε επειδή δεν είχε ανακαλυφθεί το glam rock.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Ελβετός πάστορας/ψυχαναλυτής Pfister αγαπούσε τον Φρόυντ, αλλά στα χρόνια του δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη η ψυχαναλυτική αιτιολογία της ομοφυλοφιλίας. Είχε κάποιες κοντρίτσες με την Λου Σαλόμε νομίζω και υποψιάζομαι οτι τις είχε επειδή ήταν κρυφοομοφυλόφιλος και γούσταρε τον Φρόυντ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Το αστείο είναι οτι ο Φρόυντ γούσταρε τον Νίτσε αλλά ο Νίτσε γούσταρε την Λου Σαλόμε, ενώ η Λου Σαλόμε γούσταρε τον Φρόυντ. Ο Γιούνκ γούσταρε μια ασθενή του που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομά της και ο ο Ελβετός πάστορας Pfister μάλλον κατέληξε με το πουλί στο χέρι.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Fredy Mercury αγαπούσε τις διονυσιακές καταστάσεις, αλλά στα χρόνια δεν είχε ανακαλυφθεί το φάρμακο για το aids. Είχε κάποιες κοντρίστες με τον David Bowie γιατί ήταν ο βασιλιάς του glam rock και τον ζήλευε για αυτό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Ian Anderson αγαπούσε τον Διόνυσο, αλλά στα χρόνια του είχε ανακλυφθεί και ήταν στη μόδα το glam rock. Είχε κάποιες κοντρίστες με τον Fredy Mercury γιατί αν και ήταν ομοφυλόφιλος ήταν πιο διονυσιακός απο τον ίδιο. Τί να το κάνεις όμως...ο Mercury ήξερε οτι θα πεθάνει γιατί κάποτε έδωσε κώλο χωρίς να πάρει προφυλάξεις και αυτό ήταν κάτι που τον έκανε ενοχικό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Φρόυντ ανέπτυξε μια ολόκληρη θεωρία γύρω απο τις ενοχές, πράγμα που εντυπωσίαζε βαθιά τον Bowie διότι ασυνείδητα ήταν ενοχικός αφού σε όλη του τη ζωή ταλαιπωρούσε τον εαυτό του νομίζωντας πως θα πάθει ψύχωση. Ο Νίτσε απο την άλλη όταν έφαγε πόρτα απο την Λου Σαλόμε ένιωσε κάποιες ενοχές και αυτό τον έκανε διπλά ενοχικό διότι η θεωρία του είναι αντιενοχική. Όλα αυτά ενώ ο πάστορας Pfister τον έπαιζε ενοχικά τα βράδια για τον Φρόυντ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο David Bowie αγαπούσε τον Νίτσε και τον Φρόυντ, και βάφτισε το αριστούργημά του Ziggy που είναι το παρατσούκλι του Φρόυντ. Ο Ian Anderson αγαπούσε τον David Bowie και ο Fredy Mercury καθότι αδερφή, ζήλευε τον Bowie γιατί εκτός απο βασιλιάς του glαm rock ήταν και αμφιφυλόφιλος. Ο δε Bowie ζήλεψε τον Mercury γιατί ένας αληθινός σταρ πεθαίνει πάντα νέος. Ο Mercury παρότι αδερφή ήταν σίγουρος οτι αυτός ήταν ο πραγματικός βασιλιάς του glam rock. Τι να το κάνεις όμως... ήξερε οτι σύντομα θα πέθαινε.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ζι

http://www.parapraxis.gr/

Τρέλα

2009-05-06T00:03:00.004+03:00

Ξέρεις όπως ξέρω, πως τίποτα δεν μπορεί να μας ενώσει.

Γελώ, γελάς, γελάμε, κλαίμε, δεν αγαπάμε. Ζήτω το έθνος που μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει. Ζητώ απο το έθνος να μας σώσει ενώ την ίδια στιγμή εκσπερματώνω μέσα στο ίδιο μου το στόμα. Άντε γαμήσου χλιαρέ ποτισμένε με υδράργυρο ανθρωπάκι. Άντε και γαμήσου.

ένα βλέμμα να κοιτά το τίποτα απορημένο

μια βάρκα να προσπαθεί στο πάτο να βουλιάξει

και όλα αυτά όταν κάπου σε μια στιγμή

μια σκέψη προσπαθεί ένα συναίσθημα να πιάσει

Να με δεις, να σε δω, να με πλησιάσεις και να μου πετάξεις αστερόσκονη. Έπειτα να εξαφανιστείς για να σε ξαναψάχνω.Έχω ένα σενάριο που παίζω στο μυαλό μου κάθε όταν. Περίεργο το δικό μου όταν.

Πάλι φλυαρώ...Πάλι γενικόλογα μιλάς δάσκαλε της ψυχής...

Έλα.

Όχι, μην έρθεις. Ποτέ.

Αλλά μετά, έλα.

Εγώ+εσύ+τους παλιούς μου φίλους καλώ+τα γυμνά μου άκρα στον ήλιο=0

Ο ήλιος+δεν τη γνωρίζω πια την νύχτα+μια κούπα κίτρινο+χώμα βρεγμένο που μυρίζει=1

1+0=1, 1/άπειρο=0. Άρα 1=0, άρα Εγώ=Ήλιος

και μετά...

όλα στο ζερό.

Τυχαίο;

Βρε άντε και γυναικοποιήσου

2008-07-21T17:37:00.005+03:00

Με αφορμή μια πρόστυχη άποψη από μια φίλη μου πριν κανά πενταήμερο θέλω να εκφράσω την παγιωμένη μου γνώμη που όποιος την καταλάβει, την κατάλαβε. Η φίλη μου τόλμησε να ξεστομίσει την άποψη οτι δεν υπάρχουν πλέον άνδρες. Λοιπόν, απο που να αρχίσει κανείς...

Το "ασθενές φύλο" δεν αντιμετωπίστηκε σε καμία εποχή με τόσο σεβασμό όσο στη δική μας, αυτό ανήκει στη δημοκρατική κλίση της ψευτοδημοκρατικής εποχής μας. Έγινε όμως κατάχρηση σε αυτόν το σεβασμό. Η γυναίκα θέλει περισσότερα, μαθαίνει να απαιτεί, χάνει το γούστο της. Ξεμαθαίνει να φοβάται τον άνδρα: αλλά η γυναίκα που ξεμαθαίνει τον φόβο ξεπουλά τα πιο γυναικεία της ένστικτα. Η γυναίκα πλέον εκφυλίζεται, ας μην γελιόμαστε. Υπάρχει εμφανή ηλιθιότητα στο κίνημα της γυναικείας χειραφέτησης, για την οποία μια πραγματική γυναίκα θα έπρεπε να ντρέπεται απο βάθους καρδιάς. Υπάρχει κουτσούρεμα των γυναικείων ενστίκτων, υπάρχει πλέον απογυναικοποίηση. Η γυναίκα κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο υστερική όλο και πιο ανίκανη για το πρώτο και τελευταίο επάγγελμά της, να μεγαλώνει γερά παιδιά.

Το στοιχείο της γυναίκας που εμπνέει σεβασμό και κατά βάση φόβο είναι η ίδια της η φύση, αυτή η φύση που τα τελευταία 100 χρόνια πάει να μεταλλαχθεί. Η γνήσια, όμοια με αρπακτικού ζώου, πανούργα ευλυγισία της, το τυγρίσιο νύχι της μέσα στο γάντι, η απλοϊκότητα του εγωισμού της, η εσωτερική αγριότητά της, οι ακατανόητες επιθυμίες της και τα γλυκά καπρίτσια της. Όλα αυτά που τόσους αιώνες εξυπηρετούσαν τη διατήρηση του είδους και έκαναν κάθε γυναίκα να είναι απλά γυναίκα, όλα αυτά σήμερα δεν υπάρχουν.

Και η γυναίκα χάνει τώρα τη μαγεία της θέλοντας να γίνει άνδρας. Ας γίνει λοιπόν αλλά ας σταματήσει να γκρινιάζει οτι πλέον δεν υπάρχουν άνδρες.

Strange is not a crime

2008-05-16T19:45:00.004+03:00

Τότε η Έμιλυ ξερίζωσε την καρδιά της και με το αίμα της έγραψε σε ένα φρεσκοβαμμένο τοίχο:

" Σημασία δεν έχει που πας, αλλά που χάνεσαι".

Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να σκοτωθώ

2008-01-22T19:11:00.001+02:00

Είναι κάποιες στιγμές που σκέφτεσαι την αυτοκτονία σαν σοβαρό ενδεχόμενο. Αυτές οι στιγμές είναι ευλογημένες. Εκείνη τη στιγμή βρίσκεσαι πολύ κοντά στα όριά σου. Πρέπει να σέβεσαι τα όριά σου. Και αυτά σε σέβονται.

Τις στιγμές αυτές, της πλήρους αποκάλυψης της ματαιότητας της ύπαρξης, νιώθεις τελείως κενός. Σαν να ρούφηξε κάποιος όλη σου τη ζωτικότητα. Σαν ένας βρυκόλακας να σου διαπομπευσε το λαιμό. Και πραγματικά έτσι είναι.

Όπως και να χει το πράμα η δυστυχία μου είναι οτι είμαι ετερόφωτος. Σα το φεγγάρι. Σα το γαμημένο φεγγάρι. Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ οτι το φεγγάρι έγινε μάγκας ζώντας παρασιτικά; Ο αληθινός μάγκας, ο ήλιος είναι. Και το φεγγάρι απλά του ρουφά την ενέργεια.

Όσο και να επεξεργαστώ το ζήτημα του αλτρουισμού στις κοινωνικές σχέσεις δε μπορώ να καταλήξω κάπου με βεβαιότητα. Τί να κάμω δεν γνωρίζω. Να συνεχίζω να εγκαταλείπω την παιδικότητά μου ή να παραμείνω αυτάρεσκος μέσα σε αυτή; Ότι και να επιλέξω θα το μετανιώσω Όταν ζητάς, λέει κάποιο πολύ μορφωμένο ίνδαλμά μου, δηλώνεις ταυτόχρονα μια ανάγκη. Και όποιος έχει ανάγκη απο κάτι δεν είναι τέλειος. Αυτή η τελευταία σκέψη νομίζω οτι χαρακτηρίζει ολόκληρη την ύπαρξή μου. Την έχω εντοπίσει και την κρατώ στα δύο μου χέρια αλλά και τι μαυτό; Στο ίδιο κενό ξαναπέφτω, σαν τότε..., που με τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι, όπως λέει ένας άλλος, πολύ μουσικά μορφωμένος φίλος μου.

Πόσα φεγγάρια μπορεί να αντέξει ένας ήλιος; Τελικά ακόμη και αν δεν γνώριζαν κάποτε οτι η ήλιος είναι στο κέντρο, θα έπρεπε να το έχουν υποθέσει.

Παπαριές

2008-01-18T16:56:00.000+02:00

Ξεροφαγία, ραδιόφωνο, ερωτηματολόγια, αναλύσεις, σχολεία, τεστ, μολύβια, καπέλα, ρούχα, σεξ, λογαριασμοί, δρόμοι, φασαρία, παρέες, στρατός, ψευτοκουλτουριάρηδες, γκόμενες, αφίσες, ραντεβού, κρύο, νοσοκομείο, πανεπιστήμιο, καφέδες, σινεμά, γιορτές, κατσαρίδες, αφρόλουτρο, βιντεάκια, αναπτήρες
και άλλες χιλιάδες τέτοιες παπαριές.

Fetihism & Movies

2007-12-26T17:43:00.000+02:00

Οι 10+1 καλύτερες ταινίες από το 1990 και έπειτα:

Amelie (by Jean Pierre Jeunet, 2001): Το απόλυτο δεκάρι στον κινηματογράφο. Η πιο άρτια ταινία όλων των εποχών. Αψεγάδιαστη
Elephant (by Gus Van Sant, 2003): Να ο λόγος για να πάψουμε να αποκαλούμε τον κινηματογράφο καμβά όλων των τεχνών αλλά να τον αποκαλούμε η Τέχνη όλων των τεχνών. Η τέχνη της εικόνας, του ήχου και του ρυθμού, σε όλο της το μεγαλείο
Fight Club (by David Fincher, 1999): Ο κινηματογράφος της ψυχοπαθολογίας ή μήπως η ψυχοπαθολογία του κινηματογράφου; Η ταινία απευθύνεται στους φετιχιστές του cinema και στους κινηματογραφόφιλους του φετιχισμού
Match Point (by Woody Allen, 2005): Ποιός θα περίμενε ο Woody Allen να δημιουργήσει ένα τέτοιο δράμα; Ποιος θα περίμενε ο Ντοστογιέφκσι να είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε; Ποιος αντέχει να κάνει υπομονή μέχρι την επόμενη ταινία με πρωταγωνίστρια την Scarlet Johanson;
The Silence of the Lambs (by Jonathan Demme, 1991): Οτι πιο ψυχολογικό έχει βγάλει ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Οι ταυτίσεις με τον κακό (Dr. Lecter) φανερώνουν με τον πιο βρώμικο αλλά και έξυπνο τρόπο ταυτόχρονα οτι το κακό είναι μέσα μας και το αγαπάμε συν τις άλλοις
Sense and Sensibility (by Ang Lee, 1995): Ταινία μύθος, με εκλπηκτική φωτογραφία, απερίγραπτα σκηνικά και κοστούμια, τρομερές ερμηνείες και μουσική που προκαλεί δάκρυα. Ταινία εποχής που άφησε εποχή
Deconstructing Harry (by Woody Allen, 1997): Η πιο αυτοβιογραφική ταινία του νευρικού εραστή. Ο Woody Allen στα καλύτερά του και εμείς για άλλη μια φορά κατανοούμε για ποιό λόγο το χαμόγελο είναι σαφώς ανώτερο απο το γέλιο
My Own Private Idaho (by Gus Van Sant, 1991): Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή την ταινία. Τόσο ποιητική, τόσο μελαγχολική, τόσο σοκαριστική, τόσο ταινία. Απο τότε άρχισε ο μάγιστρος του φιλμ να μας δείχνει δείγματα της μετέπειτα μεγαλοφυίας του
The Matrix (by Wachowski brothers, 1999): Πριν να με κράξετε σκεφτήτε το μετανεωτεριστικό τοπί0 που μας επέβαλε αυτή η ταινία. Τρισδιάστατη κινηματογράφηση, πάντρεμα βαριάς φιλοσοφίας με διασκέδαση ποπ κορ, ένταση και ρυθμικότητα , δράση, πιστολίδι και ξύλο αποδεκτά απο λαϊκούς και διανοούμενους
Kill Bill (by Quentin Tarantino, 2003): "Ονειρεύομαι να κάνω ταινίες που ο θεατής να τις βλέπει και να αυνανίζεται". Μπράβο, τα κατάφερες.
City of God (by Fernando Meirelles, 2002): Τύφλα να χει ο Σκορτζέζε και ο Κόπολα, αφού με μηδαμινό κόστος ο Fernando Meirelles έφτιαξε μια ταινία που αν την δεις μετά απο γεύμα σίγουρα θα ξεράσεις όχι απο αηδία αλλά απο ψυχολογική πίεση. Η απόλυτη γκανγκεστερική ταινία μετά τον Νονό 2, σε απογειώνει με την δύναμη της βίας που εκπέμπει. Ήμουν απο τους πολύ λίγους τυχερούς που την είδα στο cinema αφού στην Σαλονίκη πέχτηκε για 1 εβδομάδα στο Φαργκάνη

...Παράλογο...

2007-11-30T17:14:00.000+02:00

Μη διαβάσεις αυτό το μήνυμα !!!

Σε μισώ αγάπη μου

2007-11-27T18:59:00.000+02:00

Αν υπάρξει μίσος, που μάλλον είναι φυσιολογικό να υπάρξει, κινητοποιούνται μηχανισμοί. Όχι λόγω μίσους, αλλά λόγω των συνεπειών του (καταστροφικότητα, ενοχές, έγκλημα, τιμωρία). Το μίσος έτσι προβάλλεται έξω απο τον εαυτό και καταλήγει σε φόβο, μιας και ο τελευταίος είναι πιο κοινωνικός. Ο φόβος λοιπόν, παίρνει την θέση του μίσους του φοβογενούς αντικειμένου και αυτός με τη σειρά του κινητοποιεί την φυγή και την αποφυγή, οι οποίες αποτρέπουν τον φόβο. Με αυτόν τον περίπλοκο τρόπο διατηρείτε η θέση του τρίτου αντικειμένου (παρουσία και σταθερότητα) και κατ' επέκταση και το υποκείμενο. Άρα το μίσος και το άγχος είναι εγγυητές εξαιρετικά αξιόπιστοι του αντικειμένου και του υποκειμένου. Μίσος και φόβος ως εγγυητές της πραγματικότητας, του ατόμου.
Αν υπήρχε έρωτας χωρίς μίσος όλα θα ήταν σε συγχώνευση. Αν υπήρχε μίσος χωρίς έρωτα, θα υπήρχε κάτι; Η απειλή του χωρισμού (πάντα μη λεκτική) εγγυάται οτι κάποιος μπορεί να αγαπηθεί αλλά οι όρκοι αγάπης τείνουν να καταργούν τις αποστάσεις και τις διαφορές, και για αυτό είναι επικίνδυνοι.
Να γιατί το μίσος είναι σημαντικότερο συναίσθημα απο την αγάπη.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

2007-11-27T17:23:00.000+02:00

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Βαρέθηκα να παίζω κρυφτό και να τα φιλάω μόνο εγώ

2007-11-26T15:39:00.000+02:00

Βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να αφιερώνω σε άτομα που δεν αφιερώνουν στον εαυτό τους.
Βαρέθηκα να αφιερώνομαι σε άτομα που δεν αφιερώνονται στους άλλους.
Την κατάντια τους που την βλέπουν σαν το μεγαλείο τους. Την βαρέθηκα.
Τα αίσχη τους που τα βαφτίζουν εμπειρίες. Τα βαρέθηκα και αυτά.
Την ελλιπή αφηγηματικότητά τους και την ανιαρή παρέα τους.
Την κρεουργημένη φαντασία τους και τα σαχλά τους αστεία.
Τα λόγια τους τα ασυμβίβαστα με τις πράξεις τους.
Βαρέθηκα τις ψαγμένες που κρύβονται πίσω απο τον εαυτό τους. Που παίζουν κρυφτό και δεν ακολουθούν τους κανόνες.
Σας βρήκα ρε!!! Βγείτε, σας εντόπισα. Σας βλέπω, είστε πίσω απο έναν θάμνο 10 φορές μικρότερό σας. Και τι αστείες που είστε... Νομίζετε οτι δεν σας βλέπουν. Μα φαίνεστε.
Σε βρήκα ρε. Βγες!!!
Δεν είναι κακό να τα φιλάς μετά εσύ. Ίσως με βρεις και εσύ και έπειτα να τα ξαναφιλάω εγώ.

(μακάρι να με βρεις και εσύ)

Diderot

2007-11-18T17:08:00.000+02:00

Οι σκέψεις μου είναι οι πόρνες μου

Σοκ και δέος

2007-11-15T17:11:00.001+02:00

Αν είχες να επιλέξεις μία και μόνο μία ανάμνηση από όλη σου την ζωή,

ποια θα ήταν αυτή;

Αυτόχειρες καμμένοι

2007-11-13T15:28:00.001+02:00

Πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας όταν:

Ξυπνάς στις 12:00 το μεσημέρι γυρνάς πλευρό και ξανακοιμάσαι μέχρι τις 17:00 το απόγευμα
Ξυπνάς στις 5:00 το πρωί πριν ακούσεις το ξυπνητήρι σου που το έχεις βάλει να χτυπήσει στις 5:05
Για να αρχίσεις να ζαλίζεσαι πρέπει να πιεις τουλάχιστον 6 ποτά
Δεν γνωρίζεις τι μήνα έχουμε
Πριν πέσεις να κοιμηθείς κάνεις τον σταυρό σου και είσαι κάτω απο 35 ετών
Η μητέρα σου σε παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για να δει τι κάνεις και είσαι πάνω απο 25
Όλοι σε θεωρούν καμμένη περίπτωση και εσύ θεωρείς τον εαυτό σου μποέμ
Έχεις να δεις την γκόμενά σου πάνω απο 1 μήνα και εσύ πιστεύεις οτι ακόμη τα έχετε
Οι φίλοι σου δεν σε φωνάζουν πλέον μαλάκα ακριβώς επειδή είσαι
Δεν γαμάς επειδή δεν έχεις λεφτά να αγοράσεις προφυλακτικά
Δεν καθαρίζεις το σπίτι σου επειδή φοβάσαι να αντιμετωπίσεις την βρώμα που έχει μαζευτεί εδώ και 1 ολόκληρο χρόνο
Φοράς μια κάλτσα μαύρη και μια κόκκινη, όχι όμως σκοπίμως
Μπορείς να παίξεις Jenga με τα κουτιά απο τις πίτσες
Την τελευταία φορά που χώρισες είχες πει "δεν ξανακάνω σχέση" και δεν ξαναέκανες
Όταν περπατάς στον δρόμο σε χαιρετάνε τύποι που είσαι σίγουρος οτι δεν τους γνωρίζεις αλλά τους χαιρετάς σαν να τους ξέρεις χρόνια
Όταν σε ρωτάνε τι ζώδιο είσαι, εσύ απαντάς
Η πρώτη ατάκα σου σε γκόμενα είναι: "γνωριζόμαστε απο κάπου;" και η δεύτερη είναι: "ε τότε είναι ευκαιρία να γνωριστούμε τώρα"
Υπάρχουν στιγμές που λες στον εαυτό σου: "δεν με καταλαβαίνει κανένας"
Πιστεύεις οτι μια έξυπνη γκόμενα είναι ανώτερη απο μια όμορφη (χαχαχααχαχαχαχαχα)
Διαβάζεις Γιάλομ και πιστεύεις οτι είσαι φιλολογοτέχνης
Ακούς ακόμη Παύλο Σιδηρόπουλο και δακρύζεις
Όταν τα πρωινά βλέπεις Αυτιά σου φτιάχνει η διάθεση
Τα βράδια κοιμάσαι πριν τις 23:00 και οι πιτζάμες σου είναι ασπρόμαυρες

10 tips για να βρεις παρκάρισμα στο κέντρο

2007-11-09T01:09:00.000+02:00

1) Κανόνας νούμερο 1: Πάντα μα πάντα προηγείται το αυτοκίνητό σου και όχι οι πεζοί. Πάρκαρε όπου βρεις, σε πεζοδρόμια, σε διαβάσεις, σε πεζόδρομους, οπουδήποτε βρεις άδειο χώρο.
2) Όταν βρεις κενό χώρο σε μια περιοχή λίγο μακρυά από το σπίτι σου απλά πάρκαρε και μη σκέφτεσαι οτι θα βρεις χώρο πιο κοντά στο σπίτι σου. Πίστεψέ με όταν θα γυρίσεις με κατεβασμένα μούτρα στην αρχική περιοχή θα στο έχει φάει άλλος το πάρκινγκ και τότε θα βρίζεις τον εαυτό σου.
3) Σκουπιδοτενεκές; Γελοιότητες. Απλά, κατέβα απο το αμάξι, μετακίνησε τον, εν ανάγκη εξαφάνισε τον και βάλε το αμάξι σου στην θέση του.
4) Ποτέ μα ποτέ μην αγανακτείς και νευριάζεις. Ακόμη και 40 λεπτά να ψάχνεις δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάνεις την ψυχραιμία σου. Αν την χάσεις θα χάσεις άλλα 40 λεπτά.
5) Αν ξεπαρκάρει κάποιος και ο μπροστινός σου έχει ήδη ανάψει αλάρμ κάνοντας τη κλασική κίνηση να παρκάρει το αμάξι του πηγαίνοντας λίγα μέτρα μπροστά απο την θέση, τότε είναι η ιδανική ευκαιρία να το βάλεις εσύ με την μούρη. Υπάρχει περίπτωση να φας ξύλο, αλλά τουλάχιστον θα έχεις παρκάρει.
6) Άφηνε πάντα αρκετό χώρο απο τον μπροστινό σου. Μην σε νοιάζουν τα κορναρίσματα των πισινών σου. Γράφτους στον πισινό σου.
7) Κανόνας νούμερο 2: Δεν υπάρχουν ιπποτισμοί στο παρκάρισμα. Τουτέστιν δεν προηγούνται οι γυναίκες. Απεναντίας προηγούνται πάντα οι άνδρες. Αν είσαι γυναίκα, στα αρχίδια μου, εγώ είμαι άνδρας.
8) Αν βρεις θέση και βλέπεις οτι δεν χωράς, σπρώξε λίγο τον πισινό, σπρώξε λίγο τον μπροστινό και χώρεσε. Δεν πέζει πρόβλημα για κάποιες μικρές γραντζουνιές.
9) Αν εκεί που ψάχνεις δεις μια άδεια θέση αλλά να την κρατάει ένας τύπος περιμένοντας τον φίλο του να έρθει για να παρκάρει, πέξτο άτομο με ειδικές ανάγκες και πάρκαρε με θράσος εσύ.
10) Αν συνεχίζεις να μην βρίσκεις παρκάρισμα, άφησέ το όπου βρεις. όταν γυρίσεις και βρεις την κλήση της τροχαίας στο παρμπρίζ με στυλ παρτην τσαλάκωσέ την και πέταξέ την κάτω, όχι στα σκουπίδια, κάτω.

Αν ακολουθήσεις τις παραπάνω εντολές και συνεχίζεις να μην βρίσκεις πάρκινγκ ή πάρε μηχανάκι ή άλλαξε πόλη. Όπως και να χει είσαι μαλάκας.

10 tips για να γίνεις το κέντρο της συζήτησης

2007-11-01T14:26:00.001+02:00

Ο Oscar Wilde έλεγε: "το μόνο χειρότερο απο το να μιλάν όλοι για εσένα είναι να μη μιλά κανείς για εσένα". Παρακάτω παραθέτω δέκα δικές μου συμβουλές για να γίνεις το κέντρο της συζήτησης και να ασχολούνται όλοι μαζί σου ακόμη και χωρίς την παρουσία σου. Όλα τα παρακάτω τα έχω εφαρμόσει και τονίζω οτι είναι εμπειρικά τεκμηριωμένα. Αν δεν με πιστεύεις εφάρμοσε τα και εσύ και θα δεις....

1. Στις συζητήσεις με παρέα να χρησιμοποιείς όσο γίνεται περισσότερο την λέξη "εγώ"
2. Πάντα να διαφωνείς ευθέως με τον συνομιλητή σου ακόμη και σε περίπτωση που συμφωνείς με την άποψή του
3. Να ξεκαθαρίζεις στους συνομιλητές σου απο την αρχή οτι εσύ δεν δέχεσαι διαφωνίες και οτι η άποψή σου είναι πάντα η σωστή
4. Να επιβάλεις στους υπόλοιπους να σε μιλούν στον πληθυντικό αριθμό αλλά εσύ να μιλάς σε όλους στον ενικό
5. Να υπερτονίζεις τα πλεονεκτήματά σου και να μην αναφέρεις καθόλου τα μειονεκτήματά σου. Αν όμως υποχρεωθείς να αναφέρεις μειονεκτήματα τότε ανέφερε στη θέσης τους πλεονεκτήματα (π.χ. το μεγαλύτερό μου μειονέκτημα είναι οτι είμαι φιλότιμος και με εκμεταλλεύονται)
6. Να ειρωνεύεσαι και να περιπαίζεις τους συνομιλητές σου σε βαθμό που να μην φύγουν απο την παρέα αλλά και σε βαθμό που να μην κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα
7. Να διακόπτεις συνεχώς τους συνομιλητές σου για να πεις κάτι άσχετο που αφορά όμως εσένα και μόνο εσένα
8. Ποτέ μα ποτέ να μην πηγαίνεις στην ώρα σου στα ραντεβού σου. Αν σε ρωτήσουν γιατί καθυστέρησες πες απλά: "συγνώμη είχα ξεχάσει τελείως οτι είχαμε ραντεβού"
9. Να χρησιμοποιείς συνεχώς μια λέξη κλειδί, τύπου "tripaki", "φάση", "whatever", "ξέρεις τώρα..." κλπ
10. Να λες πάντα περισσότερα απο όσα εννοείς

Θέλω εξώφυλλο στο Vanity Fair

2007-10-29T22:38:00.000+02:00

Ακόμα και το τίποτα έχει κάτι από το πολύ. Όταν κάποιες φορές νιώθεις άδειος, ναι άδειος είναι η σωστή λέξη, το χαμένο σου βλέμμα στο ταβάνι θα μπορούσε να γίνει εξώφυλλο στο Vanity Fair. Πόσο πολύ από το τίποτα έχει αυτό το άδειο, το χαμένο βλέμμα; Είναι να αναρωτιέσαι πόσο.

10 πράγματα που πρέπει να κάνεις μέχρι τα 30 και όχι μετά

2007-10-27T16:09:00.000+03:00

1. Να χωρίσεις και να τα ξαναφτιάξεις με την ίδια γκόμενα τουλάχιστον 5 φορές
2. Να κοιμηθείς κομμάτια από τα σφηνάκια σε παγκάκι και να σε ξυπνήσει ο ήλιος δίπλα στα
δικά σου ξερατά
3. Να σε γνωρίζουν όλοι οι deliverades με το μικρό σου όνομα
4. Να κάνεις σεξ σε αμάξι, σε παγκάκι και σε παραλία
5. Να ξεκινήσεις το χόρτο για να κόψεις το τσιγάρο
6. Να σου κόψουν νερό, τηλέφωνο και ρεύμα γιατί βαρίοσουν να πας να πληρώσεις
7. Να σου σπάσει το προφυλακτικό ή να βγεις και να έχει χαθεί
8. Να βάζεις τις καθημερινές ξυπνητήρι στις 12:30 και τις Κυριακές να ξυπνάς Δευτέρα
9. Να ακούς ραδιόφωνο περισσότερο από το να βλέπεις τηλεόραση (γιατί δεν έχεις
τηλεόραση)
10. Να συγκατοικήσεις με έναν τύπο που είναι vegeterian, κοιμάται και μιλάει με ένα αρκουδάκι και φτιάχνει τα μαλλιά του πριν πάει για ύπνο

και πως είναι αυτά μετά τα 30:
1. Πριν τα φτιάξεις με μια γκόμενα την πηδάς τουλάχιστον 5 φορές
2. Κοιμάσαι κομμάτια σε πανάκριβα σεντόνια και σε ξυπνούν φτηνές γκόμενες
3. Σε γνωρίζουν όλοι οι barman με το μικρό σου όνομα
4. Κάνεις σεξ στην κουζίνα, στην αποθήκη και στο πάτωμα
5. Ξεκινάς την κόκα για να κόψεις το χόρτο
6. Σου κόβουν νερό, τηλέφωνο και ρεύμα γιατί δεν έχεις να πληρώσεις
7. Η γκόμενα έχει ξεχάσει να πάρει αντισυλληπτικό και στο λέει μετά το σεξ. Δεν την πιστεύεις και καλά κάνεις
8. Τις καθημερινές βάζεις ξυπνητήρι στις 6:00 και τις Κυριακές στεναχωριέσαι που δεν θα δεις τον Αυτιά τρώγοντας το πρωινό σου
9. Βλέπεις τηλεόραση βλέποντας την τηλεόραση
10. Αναπολείς τις μέρες που συγκατοικούσες με έναν τύπο που ήταν vegeterian, κοιμόταν και μιλούσε με έναν αρκούδο και έφτιαχνε τα μαλλιά του πριν πάει για ύπνο

Θεσσαλονίκη: Ζει ο βασιλιάς Ψωμιάδης;

2007-10-23T14:54:00.001+03:00

Σήμερα το μεσημέρι αποφάσισα να φάω σε ένα απο αυτά τα τελείως βρώμικα ταχυφαγεία της πόλης. Παίρνω λοιπόν το σουβλάκι μου και κάθομαι να το μασουλήσω με μοναδικό στόχο να γεμίσω απλά το στομάχι μου και να κορέσω το αίσθημα της πείνας. Εκεί που τρώω ακούω μια φωνή με περίεργη διάλεκτο πάνω απο το κεφάλι μου να ψιθυρίζει κάτι το ακατανόητο. Γυρίζω το κεφάλι και βλέπω έναν έγχρωμο να μου έχει προτάξει μια στοίβα με παράνομα cd. Ειλικρινά εκείνη την στιγμή μου ήρθε η έντονη επιθυμία να τον φτύσω στην μούρη. Η κατάσταση με τους μαύρους και τα παράνομα cd τους είναι πλέον ανυπόφορη. Όχι γιατί πουλάνε παράνομους δίσκους αλλά γιατί είναι αντιαισθητικοί. Όχι επειδή είναι μαύροι, αλλά γιατί είναι αγενείς. Βρε Μάο Μάο, την στιγμή που τρώω έρχεσαι πάνω απο το κεφάλι μου και μου πουλάς την πραμάτειά σου; Και αυτό γίνεται και στην ώρα του καφέ, η οποία παρεπιμπτόντως είναι μια ιερή ώρα. Οι Αφρικανοί πλέον είναι περισσότεροι απο τα cd τους. Και όλοι τους είναι κακότροποι. Κανένα ίχνος ευγένειας; Όχι, δεν είμαι ρατσιστής με τους μαύρους. Είμαι ρατσιστής όμως με τους αγενείς.
Το φαινόμενο βέβαια της μη αισθητικής κυριαρχεί σε αυτή την πόλη. Ο δήμαρχος είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει (που προσωπικά πιστεύω οτι δεν υπάρχει δήμαρχος σε αυτή την πόλη) είναι το ίδιο και το αυτό. Έχει ξαμολήσει τα σκυλάκια του (τους δημοτικούς μπάτσους), τους έχει ντύσει λες και έρχεται πυρηνικός όλεθρος και τους έχει δώσει τη εντολή να γράφουν τα αντικανονικά παρκαρίσματα. Και αυτοί οι ταλαίπωροι, άβουλοι, κακομοίριδες, γλείφτες εντολοδόχοι το κάνουν με καταναγκαστικό τρόπο την ίδια ώρα που η πόλη έχει ανάγκη απο αισθητική. Βρώμικα κτήρια, μελαγχολικές ταράτσες που υπάρχουν για να κουβαλούν κεραίες, άσχημες καταθλιπτικές πλατείες που εξυπηρετούν πρεζόνια, καθόλου πράσινο, θόρυβος κολασμένος, πεζοδρόμια που έχουν βαρεθεί την μεταδόμισή τους, αποτσίγαρα που φτιάχνουν αυτοκρατορία, κακοντυμένοι άνθρωποι, γέροι ανώμαλοι που φτύνουν κάτω, ρωσοπόντιες βγαλμένες απο καρτούν του Frank Miller να πουλάν παράνομα τσιγάρα, καφέ δίχως καμιά άποψη, μπάρ που θα ήθελαν πολύ να ήταν μπαρ, περίπτερα καταληψίες πεζοδρομιών, μηχανάκια Ιαπωνίας σε δρόμους Ουγκάντας, οδηγοί που συμπεριφέρονται λες και είναι στο χωριό τους, εργάτες που εκτελούνται σε ένα ένα μετρό υπο κατασκευή όλο υποσχόμενο οτι στο πέρασμά του θα ρίξει πολλά κτήρια (ευτυχώς) και μια θάλασσα με ψάρια καμικάζι.
Τί φταίει για όλο αυτό το μπάχαλο; Φταίει σίγουρα η πολιτική εξουσία που λάμπει δια της απουσίας της, φταίει σίγουρα το πολυτάραχο παρελθόν της πόλης, φταίει σίγουρα η νοοτροπία του Νεοέλληνα. Μια πιο πολύ απο όλα φταίνε τα βλαχάκια που έχουν έρθει κατά σμήνοι σε αυτή την πόλη. Η βλαχιά απλώνει το πέπλο της πάνω απο την Θεσσαλονίκη. Το κάθε καραβλαχάκι έρχεται στην Θεσσαλονίκη να σπουδάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να βάλει άλλο ένα λιθαράκι στη αντιαισθητικότητα.
Τέλος, εδώ που φτάσαμε προτείνω στον ανύπαρκτο δήμαρχο να κοσμίσει την κορυφή του Λευκού Πύργου με τον ανδριάντα του υπαρκτού αλλά γραφικού νομάρχη.

Εγώ είμαι Εγώ

2007-10-18T19:13:00.000+03:00

Ο Τάνος έχει πλάκα
Ο Άγγελος είναι ιδιοφυία
Ο Κώστας είναι όμορφος
Ο Χρήστος είναι καταθλιπτικός
Ο Στέλιος είναι μποέμ
Ο Αλέξης είναι αθώος
Ο Γιώργος είναι καλλιτέχνης
Ο Dylan είναι ψυχοπαθής
Ο Μωυσής είναι εσωστρεφής
Η Βίκυ είναι αυθόρμητη
Η Βιβή είναι σκοτεινή
Η Έστερ είναι γλυκούλα
Η Φρόσω είναι έντιμη
Η Ευδοξία είναι καλή
Η Χάρις είναι απλοϊκά περίπλοκη
Η Γιουλη είναι εξωστρεφής
Η Λίτσα είναι γοητευτική
Η Θάλεια είναι κλειστή
Ο Σταύρος είναι αλάνι
Ο Γιάννης είναι ιδιαίτερος
Ο Ηλίας είναι ηδονιστής
Ο Στέλιος είναι μικρός
Η Βάντα είναι ζεστή
Η Στέλλα είναι εύθυμη
Η Κέλλυ είναι απλή
Ο Νίκος είναι παιδί
και
Εγώ Είμαι Εγώ.